Gojenie ran w środowisku wilgotnymŚrodowisko wilgotne a gojenie ran – podstawy teoretyczne
Podtrzymywanie odpowiedniej wilgotności w trakcie gojenia rany zapobiega powstawaniu strupa, typowego dla suchych ran. Pod opatrunkiem na skutek kontaktu z wysiękiem na powierzchni rany powstaje żółtobrązowy żel. Nadmiar wysięku jest pochłaniany
i gromadzony wewnątrz struktury opatrunku. Dzięki temu pod opatrunkiem tworzą się optymalne warunki dla aktywacji naturalnego układu gojenia rany.
Najlepszym sposobem zapewnienia odpowiedniej wilgotności jest pokrycie rany opatrunkiem hydrokoloidowym. Wilgotne środowisko gojenia ran odgrywa rolę
w uśmierzaniu bólu poprzez ochronę i zapobieganie drażnienia zakończeń nerwowych.
Z uwagi na długie odstępy pomiędzy kolejnymi wymianami opatrunku, rana jest chroniona przed wychłodzeniem. Wilgotna powierzchnia rany, bez strupa zmniejsza o połowę czas potrzebny komórkom na przejście przez ranę. Rany, w których zostało zachowane wilgotne, ciepłe środowisko goją się szybciej i w bardziej uporządkowany sposób niż rany suche.
Rana eksponowana na działanie powietrza ulega odwodnieniu i tworzy się na jej powierzchni martwiczy strup. Stanowi on mechaniczną barierę dla migrujących komórek nabłonkowych, które są zmuszone do przechodzenia do głębszych warstw tkankowych.
W efekcie, proces gojenia wydłuża się.
W 1962 r Prof. Winter udowodnił, że rany na skórze świni leczone w środowisku wilgotnym pokrywaja się nowym nabłonkiem 2-krotnie szybciej niż rany leczone w suchym środowisku z bezpośrednim dostępem powietrza.
W 1964 r Prof. Hinman i Maibach potwierdzili badania Wintera na ludziach w warunkach szpitalnych.
Zasady gojenia ran
Moist Wound Healing (MWH) – Gojenie ran w środowisku wilgotnym
Skóra prawidłowa
Skóra sucha
Procesy chemiczne i biologiczne zachodzące w trakcie gojenia ran można podzielić na cztery etapy
1. Etap oczyszczania rany
Na etapie oczyszczania, zachowanie odpowiednio wilgotnego środowiska ułatwia uwodnienie rany. Rozpad rozmiękłych tkanek martwiczych jest pobudzany przez enzymy uwalniane przez granulocyty i bakterie kolonizujące ranę.
2. Etap ziarninowania
Proces ziarninowania, w ciepłym i wilgotnym środowisku obfituje w obecność licznych makrofagów, które wytwarzają substancje pobudzające tworzenie się nowych naczyń włosowatych. W krótkim czasie powstaje ziarnina (początkowo składająca się z naczyń włosowatych, fibroblastów i kolagenu), która wypełnia dno rany.
3. Etap Nabłonkowania
Na tym etapie dochodzi do migracji komórek nabłonkowych z brzegów rany ku jej środkowi. Migracja postępuje znacznie szybciej i w bardziej uporządkowany sposób w optymalnym wilgotnym środowisku.
4. Etap Dojrzewania
Proces transformacji kolagenu syntetyzowanego w obrębie rany równoznaczny
z odtwarzaniem prawidłowych cech tkanki łącznej może trwać nawet przez rok po zakończeniu nabłonkowania. Niektóre naczynia włosowate powstałe w trakcie ziarninowania zanikają. Z czasem, zaopatrzenie w krew wygojonej tkanki ulega normalizacji.
|